“Ruhunuzu iyileştirmek için çocuklarla vakit geçirin.” Dostoyevski
Gelişim psikolojisi ve sosyoloji açısından bakıldığında, çocukların dünyayı algılayış biçimleri yetişkinlerinkinden farklıdır: anın içindedirler, koşulsuz merak ederler ve duygularını bastırmadan yaşarlar. Yetişkinler, onlarla temas ettikçe bu saf varoluş biçimini hatırlar; otomatikleşmiş tepkiler yerine farkındalıklı bir hale geçerler. Bu da stres seviyesini düşürür, empatiyi artırır ve benlik algısını tazeler.
Spiritüel çerçevede ise çocuklar; arınmamış, egosuz ve saf enerjinin bedenlenmiş halidir. Pek çok öğretiye göre, çocuklarla vakit geçirmek, kişinin kendi iç çocuğuna yaklaşmasını sağlar. İçsel çocukla bağ kurmak ise travmaların, bastırılmış duyguların ve kronik huzursuzlukların iyileşme sürecini başlatır. Ayrıca çocukların enerjisi sezgiseldir; rol yapmazlar, titreşimleri doğrudan yansıtırlar. Onlarla kurulan temas, frekansı yükseltir, kalp merkezini açar ve bireyi zihinden kalbe doğru davet eder.
Ruhsal bir temizlik, bazen doğaya gitmekle değil, çimenlerin üzerinde bir çocuğun kahkahasını dinlemekle başlar.
